Poster ve Tablo Asma Kuralları: Yükseklik, Ölçek ve Gruplama

Duvara bir şey asmak, dekorasyonun en çok ertelenen adımıdır. Çerçeve alınır, aylarca duvara yaslanmış bekler; çünkü çivi çakmak geri dönüşü olmayan bir karar gibi hissettirir. Oysa poster ve tablo asmanın birkaç net kuralı vardır ve bunlar bilindiğinde iş, tahmin oyunu olmaktan çıkar.

Duvarda asılı bir işin doğru durup durmadığını belirleyen üç şey vardır: yükseklik, ölçek ve gruplama. Bu üçü doğru olduğunda çerçevenin kendisi ikinci planda kalır.

Göz hizası kuralı

En yaygın hata, tabloyu çok yükseğe asmaktır. Genel kabul gören ölçü, işin merkezinin zeminden yaklaşık yüz elli, yüz altmış santim yükseklikte olmasıdır. Bu, ortalama göz hizasıdır ve müzelerde de kullanılan referanstır.

Bu kuralın istisnası, işin bir mobilyanın üzerine asılmasıdır. Kanepe, konsol ya da yatak başı üstüne asılan bir işin alt kenarı, mobilyanın üst yüzeyinden yaklaşık on beş ile yirmi beş santim yukarıda olmalıdır. Aradaki boşluk daha büyük olduğunda iş mobilyayla ilişkisini kaybeder ve havada asılı kalmış gibi görünür.

Yüksek tavanlı odalarda bile tabloyu yukarı kaydırmak yanlıştır. İnsan boyu değişmediği için referans göz hizası da değişmez; yüksek tavanda boşluk üst kısımda bırakılır.

Ölçek ve genişlik oranı

Bir mobilyanın üstüne asılan iş ya da grup, o mobilyanın genişliğinin kabaca üçte ikisi ile dörtte üçü kadar yer kaplamalıdır. İki metrelik bir kanepenin üstüne asılan otuz santimlik tek bir çerçeve, duvarı boş bırakır ve orantısız görünür. Bu durumda ya daha büyük bir iş seçmek ya da birkaç parçayı gruplayarak gerekli genişliğe ulaşmak gerekir.

Dar duvarlarda tersi geçerlidir. Kapı ile pencere arasındaki dar bir şeride büyük bir iş asmak alanı boğar; burada dikey formatta küçük bir çerçeve daha uygundur.

Grup asarken hayali çerçeve

Birden fazla işi bir arada asarken en güvenilir yöntem, grubun tamamını tek bir büyük dikdörtgen olarak düşünmektir. Bu hayali dikdörtgenin dış hatları düzgün olduğunda, içindeki çerçeveler farklı boyutlarda olsa bile düzen okunur.

Çerçeveler arasındaki boşluk sabit tutulmalıdır. Beş ile sekiz santim arası genellikle iyi çalışır. Boşluk büyüdükçe parçalar birbirinden kopar, küçüldükçe sıkışık görünür. Aynı boşluğu bütün gruplama boyunca korumak, en amatör kompozisyonu bile derli toplu gösterir.

Asmadan önce her çerçevenin kâğıttan şablonunu kesip duvara yapışkan bantla tutturmak, hata payını neredeyse sıfıra indirir. Bu on dakikalık hazırlık, yanlış delinmiş üç deliğin önüne geçer.

Askı donanımı da sonucu etkiler. Tek bir çiviye asılan geniş çerçeveler zamanla yamulur; iki noktadan askılamak hem dengeyi korur hem de düzeltme ihtiyacını ortadan kaldırır. Ağır işlerde alçıpan duvarlar için özel dübel kullanmak gerekir, aksi halde birkaç ay içinde delik büyür ve çerçeve düşer.

Çerçeve ve paspartu seçimi

Bir grup içinde çerçevelerin tamamen aynı olması şart değildir ama bir ortak payda bulunmalıdır. Ya hepsi aynı renkte olur ya hepsi aynı kalınlıkta ya da hepsinde aynı paspartu genişliği kullanılır. Bu ortak payda olmadan grup dağınık görünür.

Paspartu, küçük işleri büyütmenin ve onlara nefes aldırmanın en etkili yoludur. Geniş bir paspartu, mütevazı bir posteri bile ciddi bir iş gibi gösterir. Rengini genellikle kırık beyaz tutmak en güvenli tercihtir.

Ne asmalı sorusu

Duvara asılan şeyin pahalı olması gerekmez. Bir sergi afişi, eski bir harita, çocuğunuzun bir çizimi ya da tek renk bir baskı, doğru çerçevelendiğinde odayı taşıyabilir. Önemli olan, seçilen işlerin birbirleriyle bir konuşma kurmasıdır; ortak bir renk, ortak bir konu ya da ortak bir dönem yeterlidir.

Duvarı tamamen doldurmak da zorunlu değildir. Boş duvar, asılı olan işin nefes almasını sağlar. Bir odada birkaç güçlü nokta, her duvarda birer parçadan çok daha etkilidir.

Çiviyi çakmak göründüğü kadar riskli değildir. Küçük bir delik kolayca kapatılır; yıllarca duvara yaslanmış bekleyen bir çerçeve ise hiçbir şeye dönüşmez.